Ten huize hungryfeelings is het woord bolognaisesaus niet onbeladen.
Mijn hubby kan je plezier doen door 4 keer per week spagetti bolognaise voor te schotelen. Ikzelf treur er niet om als ik het een gans jaar lang niet op mijn bord krijg. En als ik dan toch pasta eet, lieft niet die lange ronde touwtjes.
Na al die jaren samen hebben we er gelukkig al een paar compromisjes voor gevonden. (Is dat niet waar het om draait in een gelukkige relatie, compromisjes vinden die geen van twee erg kan vinden?)
Maar soit, we hadden het over pastasaus.
Een van de zaken waar we het alletwee over eens zijn, is dat er ‘brokken’ in de saus moeten zitten. Brokjes met beet. En voor ons twee zijn dat worteltjes. Voor velen is het ingrediënt wortelen in bolognaise saus heiligschennis, voor ons hoort het er gewoon in. Gehakt, ui, tomaten, paprika, wortelen, pastakruiden of basilicum, peper en zout. En ketchup.
Van Piet (Huysentruyt) leerde ik ooit eens om de wrange smaak van tomaten(soep) op te vangen door er ketchup bij te doen. En dat werkt wonderwel voor onze smaakpapillen. En aangezien wij de enige zijn die de saus moeten opeten,…
Bolognaisesaus wordt bij ons dan ook vaak ‘in ‘t groot’ klaargemaakt. Een goede saus moet toch minstens 2 uurtjes sudderen (ik heb ook een a la minute tomatensaus recept), en als je er dan toch al die moeite voor doet, kan je beter meer porties klaarmaken die je in de diepvriezer steekt.
Ik kan dan 1 portie eruithalen en mijn ventje gelukkig maken, terwijl ik iets anders eet. Een overschotje van gisteren bvb.
