Eén à twee maal per week koop ik een broodje. Stukje stokbrood. Sneetje kaas. Wat sla en een komkommer, een eitje, wat wortel en een klieder mayo. Dat is dan € 2,50 m’neer. Dat was vroeger.
Toen bedacht ik dat een broodjeszaak een goudmijn is van goedkope ingrediënten, een oven, een koeltoog en een glimlach. Dat laatste onderscheidt de goeie broodjeszaak van de slechte.
Daarom heb ik mijn theorie ontwikkeld. Steeds weer kies ik voor een premium broodje. Je kent het slag. Geitenkaas. Mozzarella. Zongedroogde tomaten. Nootje hier, honinkje daar. Plakje brie. Rucola toe. Dat alles voor de luttele meerprijs van 50 cent.
Het gevoel van de speciale broodjeslijst of de specialiteiten te kiezen geeft me een lichte tinteling van decadentie op een gewone werkdag. Op die manier krijg ik ook het idee het kapitalisme heel even een kloot af te trekken, een gevoel dat ik als niet onprettig ervaar.
Maar onkruid vergaat niet en het kapitalisme heeft mij zo mogelijk nog steviger bij m’n lurven. Nog voor ik het in de smiezen heb is mijn ciabatta met pseudoitaliaanse naam in de papieren wikkel gedaan en dan kom ik terug op mijn werk en dan is er sla op mijn broodje.
Nu ben ik redelijk toegeeflijk en ben ik zelfs bereid mijn zorgvuldig gemaakte keuze te wijzigen als blijkt dat de rucola op is. Dat alles met de hete adem van de hongerigen in mijn hals.
Maar laat één ding duidelijk zijn: rucola is notensla is raketsla. Rucola is geen kropsla en ook geen cressonette want dat is tuinkers en dat smaakt ook goed af maar dat is niet hetzelfde.
