Het keukenzout dat wij gebruiken is meestal afkomstig uit zoutmijnen. Na raffinage wordt dit product zuiver natriumchloride, het wordt verder behandeld met een anti-klontermiddel waardoor het niet meer vochtaantrekkend is.
Men noemt het dan tafelzout.
Het fijnste keukenzout, rijk aan allerlei mineralen, vindt zijn oorsprong in de de verdampingsbassins van de Middellandse Zee en de Atlantische Oceaan. Op het water in de bassins vormt zich een klein vliesje, de zogenaamde ‘fleur de sel’. Dit vliesje wordt handmatig van het water geschept, een erg tijdrovend werkje: per 35 m2 wateroppervlak komt er slechts 1 kilo van vrij. Dit verklaart de dure prijs ervan. Wanneer het water verdampt is, kristalliseert het zout en de fleur de sel is een feit.
Het mijnzout zelf heeft geen speciale smaak. Dit in tegenstelling met zeezout dat al dan niet geraffineerd verkocht wordt. Indien geraffineerd, heeft het niet veel meer kwaliteiten dan het reeds genoemde mijnzout. Indien onbehandeld zal het sporen bevatten van allerlei andere mineralen die in zeewater voorkomen, zoals broom, jodium, calcium en strontium. Vooral het ongeraffineerde zout van “Guérande ” is nu zeer in trek. Dit zout wordt gewonnen aan de Bretonse kust en wordt verkregen door uitdamping van het zeewater. Ook aan de Middellandse zeekusten wordt veel zeezout gewonnen. Het zout van Noirmouttier is eveneens een bekend product.
De mens kan niet leven zonder zout, maar hij is geneigd om er teveel van te gebruiken. De Romeinen dronken wijn met zout om nog meer dorst te krijgen en in de middeleeuwen at men veel gezouten spijzen om dezelfde reden. Eeuwenlang heeft men de strenge winters overleefd door gezouten vleeswaren te eten en verre zeereizen zouden niet mogelijk geweest zijn zonder gezouten voedingswaren. Tegenwoordig is men er echter van overtuigd dat te veel zout schadelijk is voor hart – en bloedvaten en men er best wat minder kan van gebruiken.
Meer info bij Culinaire Saisonnier
